2 - 7 JANUARI 2020

Nieuwsitems

Dagelijkse column met John den Braber - Het neefje van...

Dagelijkse column met John den Braber - Het neefje van...

08 januari 2018

In mijn nadagen als coureur had ik nog maar één passie: de wielerbaan. De ploegenachtervolging was mijn laatste kunstje en de Olympische Spelen van Sydney 2000 de laatste voorstelling. De voorbereidingen op dit epische slotstuk vonden wekelijks plaats in het Amsterdamse Sloten, waar de nationale selectie trainde. Hoewel de Oranjeploeg best wel ruimte nodig had om met zestig kilometer per uur over de baan te scheren, reden er ook andere coureurs in de baan. Van veteranen tot nieuwelingen: iedereen mocht de piste betreden.

De meesten cirkelden een beetje op het gemak rond of stopten iedere tien minuten voor een bak koffie, maar één fanatiek ventje probeerde steeds een toertje bij ons team aan te pikken. Een jeugdrenner van een jaar of tien. Klein van stuk, markante kop en een bloedfanatieke blik in zijn ogen. 'Het neefje van Danny Stam’, riep iemand toen ik vroeg wie dit doordouwertje was. Die blik heb ik later nog heel vaak gezien, want ik ben Yoeri Havik altijd blijven volgen. Hij was als junior niet per se de beste van zijn generatie, maar leverde wel altijd de meeste strijd. Hij was als belofte niet de meest getalenteerde sprinter van het pak, maar won stiekem wel veel koersen. Ondertussen werd de Noord-Hollandse sprinter ook een steeds beter pistier. Op twintigjarige leeftijd won hij zijn eerste zesdaagse. Toch bleef hij altijd 'het neefje van…’ Een geuzennaam die een echte strijder liever kwijt dan rijk is.

De Zesdaagse van Amsterdam in 2014 veranderde alles. Terwijl Havik met Niki Terpstra aan zijn zijde op de gedroomde eindwinst lijkt af te stevenen, valt zijn opa Cees - die gangmaker is - plots van de derny. Hij wordt in kritieke toestand opgenomen in het ziekenhuis, maar de koers gaat uiteraard door. Dagen vecht Havik, ditmaal de 'kleinzoon van…’ tegen de concurrentie, de druk, de onzekerheid en dikke tranen. En hij wint. Een grandioze zege in een asgrauw decor. Met opa Cees kwam alles goed, net als met Havik, ook hier in Rotterdam weer een van de favorieten.

Als hij straks met Wim Stroetinga de eindwinst grijpt, denk ik nog eens terug aan die begindagen in Sloten, maar vooral aan die finale op dezelfde piste in 2014, toen Havik zijn eigen standbeeld boetseerde en Danny Stam plots werd opgezadeld met de geuzennaam 'oom van Yoeri Havik’.   

Wij gebruiken cookies voor website analyse en marketingdoeleinden. Door onze site te bezoeken en te gebruiken, accepteert u deze cookies.
ACCEPTEER