2 - 7 JANUARI 2020

Afscheid met een lach en een traan

Afscheid met een lach en een traan

Afscheid met een lach en een traan

05 januari 2019

Hij zag de Wooning Zesdaagse in veertig jaar uitgroeien tot het moderne, vitale evenement dat het nu is. Kees Maas (72) en de Rotterdamse Six, dat is een twee-eenheid. Dinsdag zal de speaker voor het laatst te horen zijn in Ahoy, vandaag krijgt hij alvast een welverdiend afscheid.

De stem van het vaderlandse wielrennen, luidt zijn bijnaam. Overal in Nederland informeerde hij het publiek bij wielerevenementen, van de Tour de France tot een piepkleine regionale koers. Zijn beroep bracht hem naar België, naar Duitsland, naar Rusland en Ierland.

Maar in zekere zin begon het allemaal met een telefoontje vanuit hier, Ahoy, nu exact veertig jaar geleden. Of hij, als speaker zonder gevestigde naam, in wilde vallen voor een collega. ,,Ik had thuis in Etten-Leur net de openhaard aangemaakt voor de nieuwe liefde die ik toen had. Zei zij: 'Dit is je passie, je moet gaan’. Het was mijn nationale doorbraak. Daarna is de sneeuwbal gaan rollen.”

Hij zag de Belg Patrick Sercu hier winnen, misschien wel de meest legendarische zesdaagse-rijder aller tijden. Jan Raas en René Pijnen, Danny Clark en Francesco Moser, Niki Terpstra en Iljo Keisse. De groten der aarde in het (baan)wielrennen. Gewapend met een notitieblok vol aantekeningen voorzag hij hun spectaculaire acties, en die van de mindere goden net zo goed, van het commentaar dat ze verdienden.

Zijn stem is warm als altijd, zijn wielerkennis en oneliners zijn haast ongeëvenaard. Nog altijd weet Maas de juiste snaar bij het publiek te raken. Liever zou hij nog doorgaan. Maar hij mag niet meer. ,,Ik heb de pensioengerechtigde leeftijd plus vijf jaar bereikt, dan moet je stoppen van de KNWU. Dat moet je accepteren, ook al is de houdbaarheidsdatum wat mij nog niet verstreken.”  

Het wordt een afscheid met een 'lach en een traan’, vertelt hij. ,,Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Ik zal nog weleens te horen zijn bij regionale wedstrijden en profcriteriums. Alleen niet meer bij wedstrijden op de landelijke en internationale kalender. Ik wil dit werk nog doen tot ik 75 ben. Dan vind ik het mooi geweest.”

En dan? Volgt dan het zwarte gat? ,,Nee hoor. Ik hou van bridgen, ben ook bridgedocent. En zal vast af en toe nog een wielercafé of iets dergelijks aan elkaar babbelen. Maak je om mij maar geen zorgen.”

Wij gebruiken cookies voor website analyse en marketingdoeleinden. Door onze site te bezoeken en te gebruiken, accepteert u deze cookies.
ACCEPTEER