2 - 7 JANUARI 2020

Nieuwsitems

Column: Echte kampioenen schitteren alleen op de piste

Column: Echte kampioenen schitteren alleen op de piste

03 januari 2019

Daar stonden ze dan plots op dat immense podium. Vijf jonge mannen, strak in smoking met een blik in hun ogen van 'wat gebeurt hier?’ Vijf jonge mannen die best wisten dat ze een wereldprestatie hadden geleverd, maar verrast waren door zoveel erkenning van hun collega-atleten en de verzamelde sportpers.

 

Het was aandoenlijk om te zien. Misschien kwam het door de wijze waarop oud-profvoetballer Rafael van der Vaart wat onbeholpen simpelweg 'baanwielrennen!’ riep toen hij bekendmaakte wie de Sportploeg van het Jaar was geworden, maar de snelste mannen op de mondiale pistes waren zichtbaar overdonderd dat zij de Jaap Eden mochten ophalen. En dat is niet zo verwonderlijk. Nog nooit verliet een ploeg baanwielrenners immers het NOC*NSF Sportgala met het felbegeerde beeld, want die eer viel alleen individuele grootmachten als Ingrid Haringa en Theo Bos in een toch best ver verleden ten deel.  Harrie Lavreysen mocht - maar ik denk eerder moest - namens zijn strijdmakkers Jeffrey Hoogland, Matthijs Büchli, Nils van ’t Hoenderdaal en Roy van den Berg een woordje doen en dat ging hem minder makkelijk af dan een spurtje met zeventig kilometer per uur tijdens een trainingsritje op een grijze winterochtend. Het zegt veel over de sterrenstatus van onze nationale sprintelite, want die is er niet. Gelukkig maar. Ze paraderen niet op rode lopers tijdens musicalpremières, staan niet in roddelbladen vanwege vluchtige liefdesaffaires en verblijven niet tijdens stages in vijfsterrenhotels. Deze mannen voelen zich pas in hun element als ze elkaar kunnen afbeulen op de piste of in het krachthonk, waar de spieren spreken en de mond alleen wordt gebruikt om smachtend naar adem te happen. De Brabantse woordvoerder van de kersverse Sportploeg van het Jaar hield dan ook een wat hakkelig, maar gedegen betoog, waarbij hij vooral mensen bedankte die de droom van deze spierbundels mede mogelijk hadden gemaakt. Maar ondanks de haal-me-weg-hier-blik in zijn ogen, straalde Lavreysen ook de terechte trots uit van een ware kampioen, die jarenlang zwoegen vanaf een vrijwel sportief nulpunt, bekroond zag met waardering uit de sportwereld. Nu tijdens de Wooning Zesdaagse is de strik weer af, de smoking uit en vliegen de wereld- en Europees kampioenen gewoon weer rond over snel Siberisch hout in de Ahoy Arena. Met een prachtige herinnering in de achterzak, maar de blik alweer gericht op baanrecords, regenboogtruien en gouden olympische medailles. Het podium waarop echte sportmannen zich toch het allerfijnst voelen.    

Wij gebruiken cookies voor website analyse en marketingdoeleinden. Door onze site te bezoeken en te gebruiken, accepteert u deze cookies.
ACCEPTEER